Over Elsa's cafe

Column van de Maand

Onze stadions lopen leeg. Bij de traditionele topclubs gaat het nog wel, mits ze in Amsterdam zin hebben om te komen, en bij NAC en Sparta zit het elke twee weken stampvol.

Maar in de breedte holt het stadionbezoek danig achteruit. Bij FC Groningen, Vitesse of ADO Den Haag: het duurt niet lang meer of de lege stoeltjes zijn er in de meerderheid.

Je kunt er zorgeloos een ruft laten, want je buurman zit toch acht meter verderop.

Dat is pijnlijk, want hoe slecht het de laatste jaren ook ging, ons stadionbezoek was - zeker relatief gezien - ongekend in Europa. Het bood een soort troost, een bewijs ook dat we het samen nog best leuk hadden in die schattige eredivisie.

Geen topvoetbal, toch volle tribunes.

Om het probleem te lijf te gaan, organiseerde de afdeling KNVB Expertise deze week een themadag over het fenomeen ‘Fan Experience’.

Grappig wel, vond ik, want als je me nou ergens het stadion mee uit jaagt, dan is het wel met de term ‘Fan Experience’, maar het werd allemaal nog ietsje erger. Een tiental bedrijven kwam ‘pitchen’ hoe je op een innovatieve wijze de ‘Fan Experience’ in stadions kunt ‘upgraden’.

Innoveer je het leplazarus, maar bovenal: zet die deuren open

Eén van de lumineuze ideeën: een speciale telefoon-app waarmee je met je medesupporters een stadionwave kunt coördineren. (Probeert u zich dit voor te stellen zonder te huilen.)

Begrijp me goed, we hoeven echt niet alles bij het oude te laten. Niets mis met innovatie, de tijden veranderen, en we kunnen moeilijk gaan zitten wachten tot de stadions vanzelf weer vollopen.

Maar in dit verhaal wordt een cruciale denkfout gemaakt, namelijk dat je de stadions vol krijgt door de mensen een ‘experience’ aan te bieden. Het is reuze creatief bedacht hoor, al die cheerleaders, led-beeldschermen, gelikte lichtshows of apps waarmee je een wave kunt coördineren.

Ga gerust je goddelijke gang (behalve dan bij mijn cluppie). Maar de crux is dat voetbal niet om een ‘experience’ draait, maar om loyaliteit, om oprechte betrokkenheid. Om het gevoel dat de club een beetje van jou is, van je vrienden, van je vader, van je klasgenootjes. Een voetbalclub is geen product, het is een gevoel dat mensen bindt.

Een club krijgt zijn stadion vol, omdat mensen erbij willen horen. Omdat ze zich thuis voelen. Clubs met volle tribunes, of ze nou groot zijn of klein, zijn in de regel bovenal sociale bolwerken, ontmoetingsplekken.

Lang niet alles is er goed of fantastisch, maar je bent er thuis. Dat is de enige ‘Fan Experience’ die er werkelijk toe doet; de ervaring van samen naar het voetballen gaan. Met je kind, met je vrienden, met elkaar. Als je per se wilt vernieuwen, zoek het uitsluitend daarin. Duw die stadions vol met amateurteams. Geef pubervoordeel, vriendenkorting, voor mijn part via snapchat of weet ik veel. Innoveer je het leplazarus, maar bovenal: zet die deuren open. Ga de stad in, ga naar scholen. Kom en blijf zo dicht mogelijk bij de mensen.

Samen naar het stadion - en het heerlijk vanzelfsprekende, vertrouwde gevoel dat daarbij hoort.

Al het andere is onzin.

columnist Sjoerd Mossou